Litene to niewielka miejscowość na północy Łotwy, położona w regionie Gulbene, około 160 km od Rygi. Leży nad rzeką Pededze, w otoczeniu łagodnych wzgórz i lasów, na historycznym pograniczu Łatgalii i Liwonii. Litene ma dziś charakter typowo wiejski, a jego populacja nie przekracza kilkuset mieszkańców.
Historia Litene sięga średniowiecza – pierwsze wzmianki o osadzie pojawiają się w dokumentach z XIV wieku. W czasach nowożytnych była to część państwa inflanckiego, następnie ziemie litewskie i ryskie pod rządami polskimi, szwedzkimi i rosyjskimi. Po I wojnie światowej Litene znalazło się w granicach niepodległej Łotwy. Rozwój miejscowości przyspieszył w okresie międzywojennym dzięki budowie infrastruktury wojskowej — m.in. koszar armii łotewskiej, które odegrały kluczową rolę w historii polskich internowanych po kampanii wrześniowej 1939 roku.
Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 roku znaczna liczba polskich wojskowych, głównie oficerów i podoficerów, przedostała się do neutralnych jeszcze wówczas krajów bałtyckich — w tym na Łotwę. Władze łotewskie, przestrzegając zobowiązań prawa międzynarodowego, podjęły decyzję o internowaniu przybyłych żołnierzy, traktując ich jako siły walczącego państwa.
W październiku 1939 r. utworzono główny ośrodek internowania Polaków w Litene, wykorzystując istniejące już koszary wojskowe. Szacuje się, że w Litene przebywało około 1 200 polskich internowanych, głównie wojskowych, w tym wielu oficerów. Cywilów w tym miejscu zasadniczo nie osadzano.
Warunki bytowe w obozie były umiarkowanie trudne, osadzeni zostali zakwaterowani w koszarach, otrzymywali ograniczone racje żywnościowe, nie mieli stałego dostępu do opieki lekarskiej, ograniczano im również możliwość korespondencji i opuszczania obozu.
Władze łotewskie starały się jednak zachować poprawne traktowanie internowanych, przestrzegając standardów przewidzianych w konwencjach międzynarodowych, mimo własnych ograniczonych możliwości gospodarczych. Osadzeni, w miarę możliwości, podejmowali ucieczki z obozu z zamiarem dołączenia do tworzonego we Francji Wojska Polskiego. Części z nich udało się dotrzeć do Szwecji a stamtąd do Francji.
Obóz w Litene funkcjonował do czerwca 1940 roku, kiedy to, po aneksji Łotwy przez Związek Sowiecki, NKWD przejęło kontrolę nad internowanymi, którzy pozostali w obozie. Część z nich została aresztowana i poddana śledztwu, część była deportowana w głąb ZSRS. Zakończyło to działalność obozu w Litene jako miejsca internowania polskich żołnierzy.
Współcześnie w Litene brak jest widocznych, oficjalnych śladów upamiętniających polskich internowanych z lat 1939–1940. Koszary, które służyły jako miejsce internowania, w większości uległy zniszczeniu lub zostały zaadaptowane na inne cele w czasach sowieckich. W latach 90. XX wieku i później podejmowano lokalne inicjatywy upamiętniające wydarzenia związane z represjami sowieckimi wobec Łotyszy (np. masakrę łotewskich oficerów w Litene w 1941 r.), lecz brak jest tam trwałego pomnika dedykowanego polskim internowanym.
