Stanisław Wyskota Zakrzewski (1902-1986)
Urodził się 1 marca 1902 r. w Pakości niedaleko Inowrocławia w 1918 r. podczas powstania wielkopolskiego był dowódcą patrolu konnego w walkach o Strzelno. Podczas wojny polsko – bolszewickiej 1919 - 1921 często zmieniał przydziały wojskowe obejmując dowództwo nad szwadronami w różnych rodzajach broni.
We wrześniu 1939 r. był dowódcą szwadronu 13 Pułku Ułanów Wileńskich. Dwukrotnie był aresztowany. W wigilię Bożego Narodzenia uciekł z niewoli i udał się do Warszawy. Wiedząc o formowaniu się Wojska Polskiego, przez Węgry przedostał się do Francji. W marcu 1940 r. zgłosił się do Biura Ewidencji Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Paryżu. Został mianowany zastępcą dowódcy Dywizjonu Rozpoznawczego przy Polskiej Brygadzie Strzelców Karpackich. W maju 1943 r. objął dowództwo nad Pułkiem Ułanów Karpackich. Walczył w bitwie o Tobruk, bitwie pod Monte Cassino, w kampanii włoskiej. Podczas walk o Tobruk najechał na minę. Wybuch na stałe uszkodził mu słuch.
Po wojnie osiedlił się w Anglii. Zmarł 8 stycznia 1986 r. Zgodnie z jego ostatnią wolą urnę z prochami sprowadzono do Polski.