Emil Słatyński (1897-1956)
Urodził się 19 maja 1897 r. w Kamesznicy niedaleko Żywca. Był podpułkownikiem Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w sierpniu 1920 r. na czele jednego z pułku ułanów wziął udział w ataku na pozycje wroga pod Ciechanowem. Zdobyta radiostacja zabezpieczała wówczas łączność, a sztab sowieckiej IV Armii został rozbity.
16 września 1939 r. objął dowództwo 10. Pułku Strzelców Konnych, które pełnił także podczas internowania na Węgrzech, następnie przeprowadził większość pułku do Francji. Powstał tam Obóz Oddziałów Pancerno-Motorowych, dowodzony przez gen. bryg. Stanisława Maczka. W jego ramach funkcjonowało Zgrupowanie Kawalerii Motorowej. Słatyński został dowódcą jednego z batalionu. Po klęsce Francji i ewakuacji do Anglii od 19 lipca 1940 r. był zastępcą dowódcy 10. Pułku Strzelców Konnych.
Tuż po wojnie znajdował się w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji pozostał na emigracji. Zamieszkał w Argentynie, na Ziemi Ognistej. Pracował jako maszynista w elektrowni, był kontrolerem administracyjnym w firmie budowlanej, wreszcie rozpoczął pracę na własny rachunek zajmując się wyrębem lasu i prowadząc samotnie tartak. Zmarł w 1956 r. w posiadłości, którą nazwał Slatyna.