Wojciech Narębski (1925-2023)
Wojciech Narębski (ur. w 1925 r. we Włocławku) w wieku 3 lat wraz z rodziną przeniósł się do Wilna, gdzie ojciec został wykładowcą na Uniwersytecie Stefana Batorego. W mieście nad Wilią 14 letni Wojciech przeżywał klęskę Polski w wojnie obronnej, a potem dramat kolejnych okupacji - sowieckiej, litewskiej i ponownie sowieckiej.
Gdy Polska straciła niepodległość wstąpił do konspiracyjnego Związku Wolnych Polaków. W 1941 r. za kolportowanie gazetki „Za naszą i waszą wolność” został uwieziony przez NKWD i wywieziony w głąb ZSRS do więzienia w mieście Gorki. Tam zastał go wybuch wojny niemiecko-sowieckiej, a potem tzw „amnestia” po podpisaniu układu Sikorski-Majski.
Wojciech chciał szybko dołączyć do formującej się Armii Polskiej w ZSRS, ale był tak niedożywiony, że długą wędrówkę przypłacał chorobami. Dopiero w Palestynie, dotarł do miejsca stacjonowania 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Przydzielono go do 22 Kompanii Zaopatrywania Artylerii, gdzie poznał niedźwiedzia „Wojtka”. Gdy tylko okazało się, że w Kompanii jest dwóch Wojtków, rozróżniono nas na „Małego Wojtka” i „Dużego Wojtka”.
Wojciech Narębski w czasie decydujących zmagań o Monte Cassino, pod niemieckim ostrzałem dowoził ciężarówką amunicję na stanowiska artyleryjskie.
Po zakończeniu wojny zamierzał pozostać na stałe w Wielkiej Brytanii. Za namową brata wrócił jednak do kraju i zamieszkał w Toruniu, gdzie osiedliła się jego rodzina po ekspatriacji z Wilna. Studiował chemię, potem geochemię, w 1986 r. uzyskał tytuł Profesora Zwyczajnego Nauk o Ziemi. Był wybitnym geologiem, a przy tym strażnikiem narodowej pamięci. Zmarł 27 stycznia 2023 r. w Krakowie.