Adam Majewski (1907-1979)
Kapitan lekarz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, chirurg, a także pisarz. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Maltania w Warszawie. Brał udział w działaniach Polskich Sił Zbrojnych we Francji, na Środkowym i Bliskim Wschodzie oraz we Włoszech (m.in. w bitwie o Monte Cassino).
Adam Majewski był synem lekarza. W 1926 r. ukończył Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Lublinie. W latach 1926-1929 studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. W 1929 r. odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Grudziądzu, skąd w marcu 1930 r. został zwolniony z powodu złego stanu zdrowia. Ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Pracował jako lekarz oddziału chirurgii Państwowego Szpitala Powszechnego również we Lwowie. Od sierpnia 1938 r. do wybuchu II wojny światowej był asystentem w II Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego w Warszawie (obecnie Uniwersytet Warszawski).
Wybuch wojny zastał go we Lwowie. Brał udział w kampanii wrześniowej, przydzielono go do 10 Brygady Kawalerii Pancernej, z którą przekroczył 19 września granicę polsko-węgierską i został internowany na Węgrzech. Pod koniec stycznia 1940 r. uciekł z obozu i przedostał się do Polskich Sił Zbrojnych we Francji i potem w Wielkiej Brytanii. Następnie uczestniczył w działaniach Polskich Sił Zbrojnych we Francji, na Środkowym i Bliskim Wschodzie. W grudniu 1943 r. przybył wraz z Dywizją do Włoch. Uczestniczył w kampanii włoskiej 2 Korpusu – do końca czerwca 1944 r. jako lekarz batalionu przebywał na froncie, a następnie do maja 1945 r. pracował w 5 Polowym Szpitalu Ewakuacyjnym we Włoszech. Brał również udział w bitwie o Monte Cassino. W styczniu został awansowany na stopień porucznika.
Po zakończeniu II wojny światowej do marca 1947 r. był komendantem 350 czołówki chirurgicznej 2 Korpusu. W sierpniu 1946 r. zawarł związek małżeński we Włoszech z pielęgniarką Haliną Liszewską, z którą miał potem córkę. W listopadzie 1946 r. ewakuował się do Anglii wraz z oddziałami 2 Korpusu. W maju 1947 r. powrócił do Polski, gdzie pracował jako lekarz w Toruniu i w Lublinie. Opublikował m.in. popularną książkę pt. „Wojna, ludzie i medycyna”. Był członkiem ZAiKS-u i Związku Literatów Polskich. Zmarł w 1979 r. i został pochowany w Warszawie, w grobie rodzinnym na Starych Powązkach (kwatera 36-1-28/29).