Integralną częścią tego przedsięwzięcia było szkolenie wojskowe w zakresie nowoczesnej broni i aktualnych metod walki. O wyjątkowej dalekowzroczności dowództwa świadczy jednak fakt, że obok szkoleń taktyczno-technicznych uruchamiano również kursy oraz szkoły ogólnokształcące dla żołnierzy. Instytucje te funkcjonowały od połowy 1941 roku – a więc od początku formowania polskich jednostek pod komendą generała Andersa jeszcze na terenie ZSRR – aż do ostatnich lat istnienia 2 Korpusu, tj. do lat 1946–1947. Dowództwu jednostki zależało nie tylko na celach krótkoterminowych, takich jak zwiększenie sprawności bojowej, zapewnienie możliwości awansu i uzupełnianie strat w kadrze oficerskiej po zbrodni katyńskiej, ale również na celach długofalowych: przygotowaniu żołnierzy do życia w powojennej rzeczywistości i umożliwieniu im odnalezienia się w cywilnych rolach zawodowych.

System szkolnictwa w 2 Korpusie był elastycznie dostosowywany do zmieniających się warunków oraz do napływu ochotników zasilających szeregi jednostki w czasie wojny i po jej zakończeniu. Inicjatorem i głównym promotorem działań edukacyjnych był generał Anders, który także po wojnie – już na emigracji w Wielkiej Brytanii – aktywnie angażował się w rozwój oświaty polskiej, m.in. poprzez powołanie i działalność Polskiej Macierzy Szkolnej.

Niniejsza publikacja stanowi wyraz zobowiązania wobec weteranów 2 Korpusu – uczniów i absolwentów wspomnianych szkół – którzy w ostatnich latach życia wielokrotnie wskazywali na potrzebę utrwalenia i opisania tego istotnego, ich zdaniem, aspektu dziejów korpusu. Skala sześcioletniej działalności edukacyjnej i szkoleniowej, prowadzonej mimo realiów wojennych i zmiennych uwarunkowań polityczno-gospodarczych, zasługuje na pełne i wnikliwe opracowanie.