Nikodem Sulik (1893-1993)
Urodził się 15 sierpnia 1893 r. we wsi Kamienna Stara niedaleko Grodna. Karierę wojskową rozpoczął w trakcie I wojny światowej, a po jej zakończeniu działał w organizacji Samoobrony Ziemi Grodzieńskiej.
Rok później zaciągnął się do Wojska Polskiego, służył m.in. w Białostockim Pułku Strzelców, biorąc udział w wojnie polsko – bolszewickiej. Następnie mianowany został komendantem Centralnej Szkoły Straży Granicznej. W latach 1937 – 1939 pełnił funkcję dowódcy w pułku Korpusu Ochrony Pogranicza „Sarny’.
W 1939 r. podczas wojny walczył m.in. pod Szackiem i Wytycznem, szlak zakończył w bitwie pod Kockiem. Uniknął niewoli, a w październiku 1939 r. przedostał się do Warszawy. Tam zaangażował się w działalność konspiracyjną organizowaną przez Służbę Zwycięstwu Polsce. Działania te przeniósł do Wilna, przyjmując pseudonim „Ładyna”. W grudniu 1939 r. mianowany komendantem Okręgu Wileńskiego Związku Walki Zbrojnej. Za działalność na terenie Wileńszczyzny został aresztowany 13 kwietnia 1941 r., następnie osadzony i torturowany w moskiewskich więzieniach. 29 lipca 1941 r. został osądzony i skazany na karę śmierci, wyroku nie wykonano. W wyniku układu Sikroski-Majski i tzw. „amnestii” został zwolniony z więzienia, po czym wstąpił do formującej się na terenie ZSRS Armii Polskiej pod dowództwem gen. Władysława Andersa. W składzie 2 Korpusu Polskiego wziął udział w najważniejszych bitwach frontu włoskiego (m.in. pod Sangro i Volturno, Monte Cassino i Ankoną) dowodząc 5 Kresową Dywizją Piechoty. Wraz ze swoimi żołnierzami ostatnią bitwę stoczył pod Bolonią.
Po wojnie pozostał na obczyźnie. Zamieszkał w Londynie. Aktywnie uczestniczył w spotkaniach polskich kół kombatanckich, mianowano go również m.in. przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego oraz członkiem Rady Narodowej. Zmarł 14 stycznia 1954 r. i został pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie.