Wladysław Smrokowski (1909-1965)
Urodził się 25 października 1909 r. w Krakowie. Był dowódcą pierwszego w historii Polski oddziału komandosów. W Krakwie zdał maturę i rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagielloński, które szybko przerwał by wstąpić do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie.
We wrześniu 1939 r. jego żołnierze wyróżnili się w walkach z Niemcami o przeprawy na Dunajcu. Po bitwie pod Koziejówką Smrokowski ewakuował ich na Węgry, a następnie przez Jugosławię i Włochy dotarł do Francji. W 1940 r. walczył w jej obronie, a potem przedostał się przez Hiszpanię i Portugalię do Wielkiej Brytanii. Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych gen. Władysław Sikorski powierzył mu kierowanie Stacją Zbiorczą Polskiej Misji Wojskowej w Kanadzie. Latem 1942 r. Naczelne Dowództwo Sił Alianckich zdecydowało o powołaniu jednostek specjalnych do walki z Niemcami. Dowódcą polskiego oddziału został Władysław Smrokowski. Wyszkoloną w Wielkiej Brytanii i Algierii 1 Samodzielną Kompanię Komandosów przerzucono do Włoch, gdzie niszczyła stanowiska nieprzyjaciela nad rzekami Sangro i Garigliano. W maju 1944 r. podporządkowano Smrokowskiemu zgrupowanie „Commando”, które atakowało Niemców na sąsiadujących z Monte Cassino wzgórzach Castellone i San Angelo. Charyzmatyczny oficer brał też udział w walkach o Anconę, a swój szlak wojenny zakończył w Bolonii, jako dowódca 2 batalionu komandosów zmotoryzowanych. Potwierdzeniem jego zasług są przyznane mu liczne odznaczenia polskie, francuskie i angielskie.
Po zakończeniu wojny osiedlił się w Wielkiej Brytanii. W 1951 r. przeniósł się do Chicago, gdzie w 1965 r. zmarł. Jego prochy spoczywają na terenie nekropolii Maryhill w mieście Niles, symboliczny grób znajduje się też na cmentarzu Podgórskim w Krakowie.